คนบางคนก็ไม่รู้เลยว่าอะไรคือ “สิ่งมีค่า” จนกว่าจะสูญเสียสิ่งนั้นไป

ข้อเสียของคนหลายๆคนเลยก็คือตอนที่เรามีหรือครอบครองอะไรอยู่

เรามักจะไม่สนใจ ไม่ดูแล หรือไม่เห็นว่ามันมีค่ากับเราเลย

แต่พอวันไหนที่เราเสียมันไปเรากลับรู้สึกอยากได้มันคืน พึ่งรู้คุณค่าของมัน

ความรักก็เช่นเดียวกัน ตอนมีอยู่นั้นหลายคนมักไม่สนใจ ไม่ดูแล

ปล่อยปะละเลยคนที่เขารัก ไม่สนใจใยดีแม้แต่น้อย แต่พอวันหนึ่ง

ที่เขาต้องมาใช้ชีวิตคนเดียว เขาจะนึกเสียดายขึ้นมาทันที

อย่างที่โบราณได้กล่าวเอาไว้ว่า “ไม่เห็นโรงศพ ไม่หลั่งน้ำตา”

คนเราก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ มักจะมองเห็นสิ่งที่ยังไม่ได้ครอบครอง

มีค่า จนลืมเห็นคุณค่าในสิ่งที่พวกเขามี พอวันใดวันหนึ่งที่สิ่งๆนั้น

ได้หายไปจากชีวิตของเขา พวกเขาก็จะรู้สึกเห็นคุณค่าของสิ่งๆนั้นขึ้นมาทันที

 

แต่ตอนนั้นทุกอย่างคงจะสายเกินไปแล้วล่ะ ที่จะเห็นคุณค่า

ก็ตอนมีอยู่ไม่คิดที่จะรักษา มาตอนนี้กลับมาเห็นคุณค่าตอนที่ไม่มีอยู่แล้ว

แบบนั้นก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ